Ukraina, Lwów

Lwów (ukr. Львів, łac. Leopolis, niem. Lemberg, jid. לעמבערג Lemberg, ros. Львов) – największe miasto zachodniej Ukrainy, stolica obwodu lwowskiego.
Lwów został założony przez księcia halicko-włodzimierskiego Daniela Rurykowicza, który nazwał miasto Lwowem na cześć swojego syna Lwa. W 1356 r. Kazimierz Wielki lokował miasto na prawie magdeburskim, od tego czasu Lwów stanowił część Polski. W 1412 r. roku stał się siedzibą metropolity łacińskiego. Korzystne położenie na kupieckim szlaku bałtyckim i czarnomorskim spowodowały wzrost bogactwa mieszczan i bujny rozkwit miasta. Lwów zamieszkany był przez przedstawicieli różnych nacji i religii (Polaków, Żydów, Rusinów, Ormian, Włochów, Węgrów, Niemców, Tatarów i in.) ktorzy często zachowywali swoją religię i obyczaje. Lwów był jedynym miastem w świecie, posiadającym trzy katolickie arcybiskupstwa różnych obrządków: łacińskiego, ormiańskiego i grekokatolickiego.
W 1772 r. w wyniku pierwszego rozbioru Polski miasto znalazło się pod władzą Austrii i zostało stolicą tzw. Królestwa Galicji i Lodomerii.
Po 1945 r. włączono do ZSRR, a większość polskich mieszkańców przesiedlono. Od 1991 r. Lwów wchodzi w skład niepodległej Ukrainy.