Stara Lubowla, zamek

Stara Lubowla (słow. Stará Ľubovňa, węg. Ólubló, niem. Altlublau, łac. Lublovia)
jest jednym z najstarszych miast obecnego Spisza. Pierwsza pisemna wzmianka o mieście pochodzi z 1292 r., z czasów sporu polsko-węgierskiego o południowe tereny ziemi sądeckiej. Wykorzystując stan anarchii na Węgrzech księżniczka Kinga, dążąca do zacieśnienia związków Spisza z Polską, obsadziła ten teren swoimi wojskami, które stacjonowały tam aż do jej śmierci w 1292 r.
W 1412 r. Stara Lubowla, należąca do ziemi sądeckiej, weszła wraz z miastami spiskimi w skład tzw. zastawu spiskiego - miast zastawionych przez króla Węgier królowi polskiemu. Pod władzę węgierską miasto wróciło w 1769 r., po zagarnięciu starostwa spiskiego i południowej części ziemi sądeckiej przez Marię Teresę.
Zamek lubowelski (sł. Hrad Ľubovňa) został wybudowany jako pograniczna twierdza obronna, mająca przede wszystkim chronić tereny północnych Węgier przed zakusami Polaków lecz paradoksalnie przez 360 lat, od 1412 do 1772 r. należał do Polski.