Stara Lubowla, skansen

Stara Lubowla (słow. Stará Ľubovňa, węg. Ólubló, niem. Altlublau, łac. Lublovia)
jest jednym z najstarszych miast obecnego Spisza. Pierwsza pisemna wzmianka o mieście pochodzi z 1292 r., z czasów sporu polsko-węgierskiego o południowe tereny ziemi sądeckiej. Wykorzystując stan anarchii na Węgrzech księżniczka Kinga, dążąca do zacieśnienia związków Spisza z Polską, obsadziła ten teren swoimi wojskami, które stacjonowały tam aż do jej śmierci w 1292 r.
W 1412 r. Stara Lubowla, należąca do ziemi sądeckiej, weszła wraz z miastami spiskimi w skład tzw. zastawu spiskiego - miast zastawionych przez króla Węgier królowi polskiemu. Pod władzę węgierską miasto wróciło w 1769 r., po zagarnięciu starostwa spiskiego i południowej części ziemi sądeckiej przez Marię Teresę.
Pod zamkowym wzgórzem znajduję się skansen z greckokatolicką drewnianą cerkwią ze wsi Matysowa oraz drewnianymi domami mieszkalnymi z początków XX w., przeniesionymi z różnych miejscowości na terenie północno-wschodniego Spisza.