Bardejov

Bardiów, Bardiejów, Bardyjów, Bardejów (słow. Bardejov, niem. Bartfeld, węg. Bártfa, cz. Bardijov lub Bardějov, cyg. Bartwa).
W XI w. istniała tu słowiańska osada, wraz z całym Górnym Szaryszem włączona w tym okresie do Królestwa Węgier. Na przełomie XIII i XIV w. osiedlili się w mieście niemieccy osadnicy ze Śląska. Do rozkwitu miasta przyczyniło się jego położenie na szlaku handlowym z Półwyspu Bałkańskiego do Polski i na Ruś. Kupcy bardiowscy m.in. sprzedawali w Polsce wina tokajskie. W 1412 r. król Węgier Zygmunt Luksemburski zastawił Bardiów polskiemu szlachcicowi A. Balickiemu pod pożyczkę w wysokości 13 000 złotych. Szczyt rozwoju Bardiowa przypadł na przełom XVI i XVII w. W mieście działała pierwsza na Węgrzech publiczna biblioteka, istniały dwie drukarnie, gimnazjum i pierwszy na ziemiach słowackich teatr.
W 2000 r. bardiowskie Stare Miasto zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.