Świdnica

Świdnica (niem. Schweidnitz, czes. Svednice)
Miasto zostało założone już w 990 r., jednak prawa miejskie otrzymało przed 1267 r. Za rządów książąt wrocławskich 1242-1290 Świdnica otrzymała szereg przywilejów przyśpieszających rozwój miasta. W latach 1290-1392 Świdnica była stolicą niezależnego księstwa świdnicko-jaworskiego, którym rządzili książęta piastowscy i które uczynili jednym z najpotężniejszych na Śląsku. W końcu XIV w. Świdnica była największym po Wrocławiu miastem śląskim, liczyła ponad 8000 mieszkańców, słynęła m.in z produkcji piwa.
Świdnicki Kościół Pokoju zaczęto wznosić 23 sierpnia 1656 r. Autorem projektu był wrocławski mistrz budowlany Albrecht von Saebisch. Katolicki cesarz Austrii Ferdynand III Habsburg dla zachowania pokoju zezwolił w swym katolickim kraju wybudować na Śląsku trzy świątynie protestanckie w Świdnicy, Jaworze i Głogowie (ta nie zachowała się do naszych czasów). Kościoły musiały być lokowane poza murami miasta, nie mogły mieć dzwonnicy, musiały być zbudowane z materiałów nietrwałych (drewna, słomy, piasku, gliny), a dodatkowo okres budowy nie mógł przekroczyć 1 roku. Kościół Pokoju w Świdnicy został wzniesiony w systemie szachulcowym jako bazylika wybudowana na planie krzyża greckiego. Na parterze i czterech piętrach empor mogło się zmieścić 7500 osób (w tym 3000 miejsc siedzących).
W 2001 r. Kościół Pokoju w Świdnicy został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.